خلسه ی خیال
رونمايي ضريح امام حسين(ع)غوعابود...به يادتون بودم " اینجا که راه می روم احساس می کنم حال دلم قدم به قدم فرق می کند..." سلام وسط گریه برای قتیل العبرات یادم از منتقمش اومد گفتم این غزل مثنوی روبذارم باهم بارونی بشیم فکرکردم که قلم یار نشد دیدم شد لحظه فهم تواغاز نفهمیدم شد ساقی شعرشدی جام شراب اوردی مثل هربار مراهم به حساب اوردی درخیابان جنون می روم عابر باشم یازده صفحه ورق خورد که شاعرباشم بنویسم به تو ازخون جگربیت به بیت وتوراگریه کنم وقت سحر بیت به بیت لطف کن پرده از این پلک نگاهم
بردار این همه فاصله را از سر راهم بردار راه رفتن به تورا من که ندانم،به
خودت از خودم دورکن اما برسانم به خودت بام کعبه است مهیای تو ودلبریت ای به قربان اذان های علی اکبریت کاش این ندبه مانیز به جایی برسد بازهم از طرفت کرببلایی برسد کربلایی بروم من به جوانی باتو دور شش گوشه ولی جامعه خوانی، باتو راستش دیگر از این فاصله ها دلسردم از نوشتن به امیدصله ها دلسردم مدتی هست که ظرف گله ام سر رفته خودم از دست خودم حوصله ام سر رفته نه امیداست به من تاکه امیدت باشم نه مفیدم که مگر«شیخ مفیدت»
باشم دلم ان دل که خودت دست دلم دادی
نیست نفسم ان نفس پنجره فولادی نیست نیتم پاک نشدفال دلم خوب شود بازبا روضه مگر حال دلم خوب شود روضه گفتم چه بلایی به سرم درامد! اشکها ریخت صدای جگرم درامد تیرازپنجره عاطفه اخر ردشد حرمله گفت که دیدید سه تاپر ردشد! از روی اسب زمین خورد...بماند اما بعدها از وسط قافله باسر رد شد همه اینها به خداباعثش آن اتش بود که اجازه به خودش داد وَاز در
ردشد!
...و زمین مثل خیمه گاهی بود که تمامش پر از سیاهی بود تو رسیدی واین رسیدن تو شکلی از رحمت الهی بود ماه حالا تویی و یا خود ماه؟ که خودش هم سر دوراهی بود ماه! زهرا؟چه می نویسم من کار من کار اشتباهی بود توببخشم که وصف تو دریا کاغذ طبع شعر کاهی بود کاغذم از تلاطمت خیسم کاش باشم قلم که بنویسم تا نبودی جهان خیالی بود سال ها از بهار خالی بود بی توحتی وجود پیغمبر مبهم وگنگ واحتمالی بود نه بهاری که باعلی بودی همه اش پر زبی سوالی بود همه سفره قناعتتان چندتا کاسه سفالی بود هرکجایی که می رسیدی تو برکت از آن ان اهالی بود عشق را سمت خویش می خواندی هر زمان اسیاب گرداندی تویی انکس که کس نفهمیدش چشم دنیاییان نمی دیدش تو نبودی ولی خیالت را داشت آدم زمان تبعیدش وتو آن سیب نوبری بودی که برای خودش خدا چیدش و نهالی رسیده بودی که خشکسالی رسید وخشکیدش روزگاری ستاره ها دیدند ماه افتاد پیش خورشیدش ماه بودی برای خورشیدی خوب شد بیش از این نتابیدی خطبه ات کار نص قران کرد شهر آن روز را پریشان کرد توخودت جای خود یهودی را یک شبه چادرت مسلمان کرد چه قدر دست های مادریت گندم آسیاب را نان کرد چه قدر ظرف آب نیمه شبت عطش عشق را دو چندان کرد عشق را پیچ وتاب می دادی به حسینت که اب می دادی آنکه با او پر ارصفا بوی تشنه هرگز نبود تا بودی ساقی ظرف آب نیمه ی شب راستی کربلا کجا بودی؟ نکند لابه لای آن صحرا فکر یک تکه بوریا بودی باهمان چادری که خاکی شد آمدی دست برعصا بودی آسمان غرق بیقراری شد پیکر ماه نیزه کاری شد بهار ۱۳۸۹ از سینه دگر آه شرر بار نکش برخیز ولی منت دیوار نکش من شانه نخواستم به جان بابا از دست شکسته این قدر کار نکش با اشک دلیل اشک مهتاب شدی هر نیمه ی شب همین که بیتاب شدی از بس که غذا نمیخوری مادر من در عرض سه ماه این همه آب شدی ای کاش که درد سینه غوغا نکند خیلی نفست فاصله پیدا نکند پهلوی تو را همین که دیدم گفتم این زخم خدا کند دهن وا نکند امروز یکی دو رنج مبهم داریم از چیست که ناخواسته ماتم داریم در بقچه روبرویمان دقت کن من فکر کنم که یک کفن کم داریم بیتاب حسین آمده تابش بدهی انگار بنا نیست جوابش بدهی اصلاً تو خودت بگو دلت می آید او تشنه شود نباشی آبش بدهی کلیپ مداحی من از ما زمینیان به شما اسمان سلام مولای دلشکسته امام زمان سلام این روزها هزار ودوچندان شکسته ای حالا کجای روضه بابا نشسته ای رخت سیاه داغ پدر کرده ای تنت قربان ریشه های نخ شال گردنت اماده می کنی کفن و تربت و لحد مرد سیاهپوش، خدا صبرتان دهد گویا دوباره بی کس وبی یار وخسته ای این روزها کنار دو بستر نشسته ای انگار غصه دار جراحات سینه ای گاهی به سامرایی وگاهی مدینه ای یکبار فکر زهر و دل پر شراره ای یکبار فکر واقعه گوشواره ای با اینکه بر سر پدر دیده بسته ای اما به یاد مادر پهلو شکسته ای ان مادری که بال وپرش درد می کند هم کتف وشانه هم کمرش درد می کند هم بین خانه گفت و شنودش اشاره شد هم اسمان روسریش پر ستاره شد دو ماه ونیم کارحسن موشکافی و دو ماه ونیم بازوی مادر غلافی و... دو ماه ونیم گونه زخمی ماه!تر از چادر سیاه سرش هم سیاه تر تااینکه با سیاه پر تازیانه رفت شمع شب مدینه هم اخر شبانه رفت . . . درحاشیه:برای دانلود جلسات من می توانید به این سایت مراجعه کنید... www.jannat-alabas.com ای کاش که مرغ بام افلاک شوم باگریه برای فاطمه پاک شوم ایوان نجف شبی بمیرم اما بین الحرمین کربلا خاک شوم عاشورا سال ۸۵ تنها سفری بود که اونجابودم وبعد هم که مشمول خدمت شدم و... باورم نمی شه!خدمتم درست شد...۴ساعت دیگه باید فرودگاه باشم وبرم! نمی دونم خوابم یابیدار...الان یادم اومد بنویسم وبرم... فقط همین دوبیت حرف دلی به ذهنم رسید ایوان طلا وشش گوشه یاد همتون هستم...عشق من بچه هییتیان بچه ها به خدا کربلا فقط دست امام رضا(ع)هست و بس... اللهم عجل الولیک الفرج هرچند که از مدینه اینجادوری پرپر شده ی دسیسه انگوری از خاک قدم های تواما مستند فیروزه تراش های نیشابوری :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: وقتش رسید هم،سخنت را عوض کنی هم خواهش رها شدنت را عوض کنی لاغرشدی کفن دگر اندازه تو نیست باید زمان پرزدنت راعوض کنی پهلوعوض نکن تو که مجبور می شوی وقت نماز پیرهنت راعوض کنی دستت تکان نمی خورد اصلا نیاز نیست بادست خود لباس تنت راعوض کنی بایدکه یاتحمل بی تابی حسن یاجای بغچه کفنت راعوض کنی باغ بنفشه شد به خدا غنچه تنت مویم سفید می شود از راه رفتنت خیلی رعایت دل بی یار می کنی داری مرا به خویش بدهکار می کنی حتی هنوز هم که دگر بی نفس شدی با این نفس نفس نفسم کارمی کنی پنهان نکن عزیز دلم بی دلیل نیست تامی رسم تو روی به دیوار می کنی حس می کنم خلاصه که نامحرمت شدم بعدازدوماه ونیم که انکارمی کنی باشد نگو فقط کمی ارام گریه کن همسایه را دو مرتبه بیدار می کنی نیلوفرم قدم به قدم زرد می شوی پامی شوی دوباره کمردرد می شوی شکرخدا که ظاهرا امروز بهتری نان می پزی ودست به دستاس می بری باشد قبول خوب شدی!جمله ای بگو تا مطمئن شوم که زپیشم نمی پری دلتنگ دست های تو وموی زینبند ائینه ها وشانه وسنجاق وروسری این فاطمه که فاطمه این دو ماه نیست حالا درست مثل زمان پیمبری قدقامت صلات!زمان نماز شد باید نماز را سر پاجابیاوری اما دوباره پای قیام تو پانشد حتی قنوت نافله ات هم ادا نشد... "آرزوی مدینه دارم من" ...
وحالا بااجازه سلطان شهرم ازاین به بعد بیشتر به روزمی شم
برای پسرش هیتانه خواستم وگویا خواست
قدمش ناگهان شتاب گرفت
طرفش رفت وظرف آب گرفت
آب را بر روی زمین تاریخت
درهمان لحظه قلب زهرا ریخت
روضه کوتاه نکته سربسته
حجره تاریک حجره دربسته
جگری رفته رقته سم می خورد
قصه تازه ای رقم می خورد
عرش راناله ای تکان می داد
تشنه ای روی خاک جان می داد
زهر بی تاب کردش از داخل
سوخت تا آب کردش از داخل
مثل اکبر شده ولی بهتر
ظاهرجسمش از علی بهتر
این جوان آن جوان تفاوت داشت
زخم زهروسنان تفاوت داشت
این جوان پیکرش که سالم بود
جگرش نه سرش که سالم بود
موقع دفن لااقل سرداشت
بدنش می شد از زمین برداشت
به تنش پای نیزه بازنشد
در نهایت عبا نیاز نشد
بگذرم؟نگذرم؟نمی دانم
وسط چند روضه حیرانم
تابفهمم گریزآخر را
می روم بیت های دیگر را
تشنه در آفتاب بنویسم
از زبان رباب بنویسم
آدم تشنه تار می بیند
همه جا را بخار می بیند
بدتر اینکه غبارهم باشد
یک بیابان٬سوار هم باشد
تازه حالاحساب کن دورش
چندتا نیزه دار هم باشد
در میان هجوم نامردان
خواهری بیقرارهم باشد
وببیندکه تیربالبخند
بازکرده هزارونهصدوچند...
| Design By : Pichak |
